Najpiękniejsze: Zbroja Turniejowa

Zbroja turniejowa, Konrad Poler, Norymberga, około r. 1490
Stal; kucie, rytowanie, nitowanie, polerowanie, Nr inw. 4769. Zakupiona w r. 1963

Złożona z hełmu, napierśnika i naplecznika, nabiodrka, naręczaka, pary naramienników z tarczkami opachowymi. Egzemplarz dziś prezentowany w Zbrojowni Zamkowej do II wojny światowej znajdował się w Dworze Artusa w Gdańsku, wśród uzbrojenia zawieszonego nad ławą św. Rajnolda. Zbroje płytowe wykształcone w późnym średniowieczu były jednym z atrybutów stanu rycerskiego. Używane były również przez przedstawicieli elit wielkich miast jako symbol wysokich aspiracji wynikających z ich potęgi ekonomicznej. Patrycjusze miast należących do Związku Hanzeatyckiego, jak Gdańsk, Toruń i Elbląg tworzyli ekskluzywne stowarzyszenia gromadzące się w okazałych gmachach, których nazwa odwoływała się do legend o królu Arturze. Wiadomo, że przy szczególnych okazjach rajcy miejscy ubierali zbroje (co poświadczają źródła odnoszące się do Krakowa).

Władze Gdańska organizowały również turnieje rycerskie, w czasie których znajdowało zastosowanie specjalne uzbrojenie, którego konstrukcja dostosowana była do konkretnego typu starcia. Rozmaitość odmian pojedynków toczonych na przełomie średniowiecza i nowożytności w całej Europie, także na wawelskim dworze ostatnich Jagiellonów, ilustruje doskonale fryz podstropowy umieszczony w Sali zwanej Turniejową na II piętrze zamku. Zbroja norymberska z Gdańska przeznaczona była do pojedynków, których celem było strącenie przeciwnika z konia za pomocą kopii.